تاریخ امروز
محصولات خیلی جالب دختروپسر
تبلیغ شما با Authority 40
موضوعات
محبوب ترین مطالب
جدید ترین مطالب


خرید بک لینک می تواند جایگاه وبسایت شما را در نتایج گوگل به رتبه 1 گوگل ارتقا دهد و بک لینک های قوی و ایرانی و با کیفیت موجود در سیستم تمام اتوماتیک بکوریتی نیاز شما به لینک سازی را کاملا رفع می کند . پس از بررسی و انتخاب بهترین ها ، می توانید فرم خرید بک لینک سئو را تکمیل کنید !. 
بکوریتی

کسب در آمد از فروش بک لینک و فروش رپورتاژ آگهی

فروش بک لینک از خدمات بکوریتی هست و درواقع شما می توانید از راه فروش بک لینک کسب درآمد کنید.

به کمک بکوریتی می توانید از راه خرید و فروش بک لینک و خرید رپورتاژ آگهی درآمد داشته باشید و تنها با ثبت سایت خودتان ماهانه 10 ها بک لینک و رپورتاژ اگهی بفروش برسانید .

خرید بک لینک

اگر صاحب هیچ سایت و وبلاگی هم نباشید می توانید از طریق زیر مجموعه گیری کسب درآمد مطمئن و دائمی داشته باشید.

بکوریتی اولین سیستم یکپارچه خرید بک لینک و رپورتاژ آگهی در ایران

بکوریتی در تابستان 96 پیاده سازی شد و از هفته اول مهر 1396 فعالیت خودش را آغاز کرده و با استقبال بسیاری روبرو شد و ورژن 5 سیستم در حال حاضر فعال می باشد .
تهیه بک لینک قوانین خاص خودش را دارد و عملا نمی توانید این قوانین گوگل را رعایت کنید و بکوریتی تنها سایت در ایران می باشد که این مشکل سئو را به طور کامل پیش بینی و رفع کرده است و شما بواسط پنل بکوریتی می توانید به بهترین شکل ممکن بک لینک تهیه کنید .

سیستم قدرتمند فروش و خرید رپورتاژ آگهی ( Reporting )

خرید رپورتاژ آگهی خبری در کنار بک لینک ها مکملی قوی برای سئو محسوب می شود و در پنل بکوریتی می توانید رپورتاژ آگهی دائمی و فالوو را از بین 100 ها سایت انتخاب و آنلاین سفارش رپورتاژ را ثبت کنید .

پنل قدرتمند بکوریتی برای خرید رپورتاژ آگهی ، تمام نیاز های شما به رپرتاژ دائمی را برطرف کرده است و براحتی می توانید از بین سایت های مرتبط با موضوع فعالیت خودتان ، رپرتاژ آگهی دائمی خریداری کنید.

خرید بک لینک

سفارش افزایش اتوریتی

اتوریتی امتیازی بین 0 تا 100 می باشد و هرچقدر بیشتر باشد نشان دهنده قدرت سایت از نظر سایت منبع یعنی moz می باشد  و  این روش تهیه بک لینک ، برای افزایش اتوریتی وب سایت شما کاربرد بسیاری دارد .

افزایش ورودی گوگل

افزایش ورودی گوگل تا 200 برابر ( 20000% ) ( google input toots ) با روش backority.ir تجربه کنید و در نتایج گوگل به شکل واقعی و طبیعی در صفحه اول گوگل باشید و در این آموزش به این موضوع پرداخته شده است .

بررسی جایگاه کلمه و رتبه سایت در گوگل

اگر از سیستم بکوریتی "بک لینک" خریداری کنید ، سیستم بکوریتی "رایگان" و اتوماتیک جایگاه کلمات کلیدی سایت شما را در google ، تا قبل از منقضی شدن بک لینک بررسی و در نمودار نمایش می دهد .

نویسنده نویسنده : تاریخ : تاریخ
رمان پرنیان سرد (فصل سوم)




به کارت روی میز خیره شده بودم اما چیزی رو که می دیدم باور نداشتم. خدایا چرا انقدر زود؟ حدودا دو هفته ای از شنیدن اون خبر نحس می گذشت و من هنوز تو شوک از دست دادن علی بودم که کارت ازدواجش به دستم رسیده بود.
و حالا یک روز قبل از این عروسی دردناک بود. فقط یک روز مونده بود به پژمرده شدن غنچه ی نوشکفته ی عشقم. فقط یک روز... خودمم شگفت زده شده بودم از شجاعتم وقتی که جلوی همه ایستاده بودم و گفته بودم:"من به این عروسی میرم!"
وقتی این حرف رو زدم برق تحسینو تو چشمای همه دیدم، مخصوصا کسرا. می خواستم به حرفش گوش کنم و با مشکلم رو به رو شم، نه اینکه ازش فرار کنم.
حالا همگی برای بدرقه کردن آرش تا فرودگاه بیرون رفته بودن و من ساعتها بود که به کارت روی میز خیره شده بودم. چندروز پیش برای اولین بار نیلوفر رو دیدم، دختر خوب و زیبایی بود و خیلی زود به دل می نشست. همسایه ی مهنازجون بود. از ته دل براش آرزوی خوشبختی کردم و اینکه علی لیاقتش رو داشته باشه.
هنوزم به یاد عروسی علی تمام وجودم یخ می کرد، باورم نمی شد که دیگه برای همیشه از دست دادمش. روز عروسی نیلوفر واقعا زیبا شده بود، اما من از زیر پرده ی اشک کسی به جز علی رو نمی دیدم.
صدای زنگ رشته ی افکارم رو پاره کرد. با بی تفاوتی شانه بالا انداختم و به سمت آیفون رفتم. حتما بقیه از پاتختی برگشته بودن! کسرا ام که با روستاش رفته بود بیرون. وقتی در رو باز کردم، داشتم از تعجب شاخ در می آوردم، علی بود. دوباره شده بود مثل بار اولی که دیدمش، سرش رو پایین انداخت و با صدای گرفته ای گفت:"سلام."
با لحن سردی جوابش رو دادم. حتی به خودم زحمت ندادم دعوتش کنم بیاد داخل.
گفت:"می تونم بیام تو؟"
درحالیکه از جلوی در کنار می رفتم، گفتم:"می تونین. اما کسی خونه نیست."
گفت:"پس مزاحم نمی شم. با کسرا کار داشتم، بعدا باهاش صحبت می کنم.خدافظ."
و رفت. هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بود که سرشو برگردوند. با نگاهم غافلگیرش کردم. دوباره می خواست بره که دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم، اگه حرفی بهش نمی زدم، دیوونه می شدم، اگه دلیل کارشو نمی فهمیدم تا آخر عمر یه علامت سوال بزرگ توی ذهنم می موند.
تقریبا فریاد زدم:"صبر کن."
چند قدمی رو که رفته بود، برگشت و گفت:"چیزی شده؟"
تحول سرمای هوا برام سخت شده بود، گفتم:"بیا تو."
جاخورد، سرخ شد و گفت:"چی؟"
چشم غره ای بهش رفتم و گفتم:"می خوام باهات حرف بزنم."
چیزی نگفت و به آرامی وارد خونه شد. روی مبلی گوشه ی اتاق پذیرایی نشست و منتظر بهم خیره شد.
دستمو توی موهام فرو کردم و درحالیکه سعی می کردم، آروم باشم گفتم:"چرا؟ علی تنها چیزی که باید بدونم اینه که چرا داری اینکارو می کنی؟"
"چیکار؟"
"خودت می دونی. درسته که هیچوقت چیزی بهت نگفتم اما تو که میدونستی! توکه میدونستی چقدر دوستت داشتم."
پوزخندی زد و گفت:"واقعا؟! از کجا باید می دونستم؟ تو هیچوقت به من چیزی نگفتی."
با حرص گفتم:"تمومش کن این بازی مسخره رو! حداقل راستشو بهم بگو. من دفتر خاطراتتو خوندم. حتی اگه انکار کنی من میدونم که دوستم داشتی."
بلند شد و ایستاد، چنگی به موهاش زد و گفت:"آره دوستت داشتم. خیلیم دوستت داشتم اما نتونستم با خودم کنار بیام."
"آخه چرا؟"
"تو عشق برادرم بودی. چطور می تونستم بهش خیانت کنم. حتی با اینکه اون مرده! همش همین نیست! از کجا باید می دونستم توام دوستم داری. هیچوقت از طرف تو مطمئن نبودم. فکر می کردم توام منو سرزنش می کنی. ای کاش... ای کاش حرفی که امروز زدی رو یه کم زودتر می گفتی. فقط یه کم!"
با عصبانیت اشکمو پاک کردم و داد زدم:"برو بیرون! از این خونه برو بیرون."
با نگرانی به سمتم اومد:"تو حالت خوبه؟"
بلند تر فریاد کشیدم:"به من نزدیک نشو! فقط برو بیرون. تو از شهابم بدتری تو یه آدم پستی. یعنی عشق من انقدر برات بی ارزش بود؟؟ به خاطر وجدان خودت منو بازی دادی؟ برو بیرون. دلم برای نیلوفر می سوزه!"
بدون توجه به حرفام بهم نزدیکتر شد و گفت:"داری می لرزی رزا. بشین. خواهش می کنم آروم باش. باشه من میرم تو فقط آروم باش."
"تو که بری من آروم می شم. برو."
خواست چیزی بگه اما فورا پشیمون شد و رفت. آهی کشیدم و سرمو به مبل تکیه دادم. تمام وجودم می لرزید و بدجوری عرق کرده بودم. لیوان آب روی میز رو به سمت دیوار پرت کردم و زیر لب گفتم:"به درک!"
در با شدت باز شد و کسرا اومد تو، رنگش پریده بود، به طرفم اومد و گفت:"چیزی شده؟"
لبخند بی رمقی زدم و جواب دادم:"نه، لیوان از دستم افتاد."
نیشخندی زد و گفت:"جالبه. عصبانی میشی، لیوان بدبختو می زنی تو دیوار همه چیرم می اندازی تقصیر دستت!"
"خب تو که همه چیو می دونی چرا می پرسی؟"
روی مبل نشست و دست منم کشید. موهامو با دستاش مرتب کرد و گفت:"تا حالا ندیده بودم اینجوری گریه کنی."
دستی به صورتم کشیدم، خیس خیس بود. گفتم:"قیافم خیلی مسخره شده نه؟"
لبخندی زد و گفت:"آره. قشنگ شدی مثل دلقکا."
"من عاشق این صداقتتم."
اشکامو پاک کرد:"دیگه گریه نکن! واقعا بهت نمیاد!"
"پس چیکار کنم؟"
"به زندگیت فکر کن. ببین چیکار دوست داری بکنی. دنبال یه هدف باش و زندگی کن."
برای بیستمین بار عرض اتاقو طی کردم، چشمامو بستم و نفسی عمیق کشیدم. از تصمیمم کاملا مطمئن بودم. در اتاقو باز کردم و به طبقه ی پایین رفتم. همه نشسته بودن و داشتن چای میخوردن. بابا ، با دیدنم لبخندی زد و گفت:"چه عجب! دختر بابا اومده."
خندیدم و کنارش نشستم. مامان با مهربونی لبخندی زد و گفت:" خوشحالم که بالاخره از اتاقت اومدی بیرون عزیزم."
چشمامو بستم و نفس عمیقی کشیدم، بعد دوباره بازشون کردم. نگاهی به کسرا انداختم، قبل از اینکه به بقیه چیزی بگم، همه چیزو به کسرا گفته بودم. لبخندی زد و سرشو تکان داد، انگار داشت تاییدم می کرد.
لبخندی زدم و گفتم:"من باید یه چیزی بهتون بگم."
بابا گفت:"بگو عزیزم."
"من یه تصمیمایی راجع به آیندم گرفتم، امیدوارم باهام موافق باشین."
رنگ نگاه بابا عوض شد، حالا دیگه نگرانی به خوبی از چشماش معلوم بود، اما با این حال گفت:"ادامه بده."
"می خوام برم دانشگاه."
یهو خندید و گفت:"خب اینکه دیگه این همه من من نداشت، معلومه که موافقم."
حرفشو قطع کردم:"هنوز تموم نشده. من می خوام برم دانشگاه اما نه اینجا. می خوام معماری بخونم. توی ایتالیا!"
بابا متفکرانه به زمین چشم دوخت. مامان لبخند کمرنگی زد و برخلاف تصورم گفت:"ما موافقیم. می تونی بری."
بهتزده به بابا نگاه کردم، اونم سرشو تکان داد و گفت:"آره منم حرفی ندارم."
دیگه داشتم از تعجب شاخ در میاوردم. میدونستم که بالاخره اجازه میدن اما باورم نمیشد که انقدر زود اینکارو بکنن.
گفتم:"شماها حالتون خوبه؟؟؟ باورم نمیشه انقدر سریع راضی شدین!"
"منم فکر می کنم این سفر واقعا برات لازمه. از نظر ما رفتن تو اشکالی نداره اما نمی تونیم بذاریم توی یه کشور غریب تنها باشی."
"یعنی باهام میاین؟"
"نه! یکی از دوستای خوب من توی ایتالیا زندگی می کنه. وضع مالی خوبیم داره تا تموم شدن تحصیلاتت می تونی پیش اون و خانوادش بمونی."
معترضانه گفتم:"ولی بابا! من نمی خوام سربار کسی باشم. اینجوری حس می کنم اضافیم."
به جای بابا، مامان جواب داد:"عزیزم تو برای اونا سربار نیستی. ما که تورو جای بدی نمی فرستیم. اونا فوق العاده خوب و مهربونن. اصلا تو برو اونجا اگه راحت نبودی بعدا یه فکری می کنیم."
آهی کشیدم و گفتم:"باشه! باشه! قبوله!!"
فصل 9
نمی دونم چم شده بود، گریه نمی کردم، برعکس خوشحال بودم. انگار هنوز داغ بودم! حتی درست نمی دونستم چند ساعت از شروع پرواز میگذره. فقط احساس می کردم خیلی از خونه دور شدم. انقدر که دیگه اگه بخوامم نمی تونم به علی نگاه کنم. چشمامو بستم و سرمو به صندلی هواپیما تکیه دادم. سعی کردم خاطرات این چند وقتو از ذهنم بیرون کنم! اما مگه میشد؟!؟ نه! پس بیخیال بیرون کردنشون از ذهنم شدم و به خودم دلداری دادم:"درست میشه. فقط یه کم زمان لازمه."
وقتی خانمی که کنارم نشسته بود، چشماشو گرد کرد و بهم زل زد تازه فهمیدم بلند حرف زدم. لبخندی زدم و با سر معذرت خواهی کردم. اونم سر تکان داد اما چیزی نگفت. حالا انگار اگه حرف میزد زبونشو می فهمیدم. بی طاقت به ساعتم نگاه کردم. آه اینم که خوابیده! مهماندار هواپیما چیزی گفت. انقدر بد انگلیسی حرف میزد که تنها چیزی که فهمیدم این بود: کمر بندهاتون رو بسته نگه دارید!
خوب اینم نشونه ی خوبی بود، یعنی اینکه به زودی می رسیدیم! کش و قوسی به بدنم دادم و خمیازه ای کشیدم. هر چی بیشتر به فلورانس نزدیک میشدم بیشتر وحشتزده می شدم. ضربان قلبم وحشتناک داشت می رفت بالا. از وارد شدن به یه جای ناشناخته می ترسیدم اما عجیبتر این بود که این وحشت باعث نشده بود از تصمیمم پشیمون باشم. انگار مطمئن بودم راه درستو انتخاب کردم. کشش عجیبی منو به سمت مقصد می کشوند. وقتی هواپیما فرود اومد، با قدمهایی محکم وارد سالن شدم. مخصوصا محکم قدم بر میداشتم که ترسمو مخفی کنم. به محض اینکه چشمم به اسم خودم روی پلاکاردی افتاد داشتم از خوشحالی بال در میاوردم. به سمت مرد رفتم و به انگلیسی سلام کردم و بهش گفتم که من رزا ام.
اما اون لبخندی زد و در نهایت ناباوری به فارسی جواب داد:"سلام خانم. خوش اومدین. آقا بیرون منتظرتونن."
بعد چمدونمو گرفت و ادامه داد:"خیلی عذر خواهی کردن که نتونستن بیان داخل. آخه ایشون تو جاهای شلوغ نفسشون بند میاد. آسم دارن."
خیلی تند راه میرفت درحالیکه سعی می کردم قدمامو باهاش هماهنگ کنم گفتم:"مهم نیست. ایشون باید منو ببخشن که مزاحمشون میشم."
اخمی کرد و گفت:"این چه حرفیه. آقا و خانم خیلی خوشحالن. خانوم خیلی ذوق زده شدن. خیلی مشتاقن شمارو زودتر ببینن."
و منو به سمت فضای باز راهنمایی کرد. وقتی به مازراتی کوپه ی مشکی رنگ رسیدیم، دهانم از شدت تعجب باز مونده بود. مردی که کت و شلوار طوسی پوشیده بود از ماشین پیاده شد و لبخند زنان به سمتم اومد. دستشو به طرفم دراز کرد و گفت:"باورم نمیشه انقدر بزرگ شدی. آخرین باری که دیدمت خیلی بچه بودی. خوش اومدی دخترم."
برعکس چیزی که فکر می کردم، مرد مهربونی به نظر می رسید، با وجود سنش، بی نهایت خوش تیپ و خوش قیافه بود و چشمان سبز رنگ براقی داشت.
از اونجایی که عادت داشتم دوستای بابا رو عمو صدا کنم،دستشو فشردم و گفتم:"سلام. عمو. ممنون. ببخشید که مزاحم شما شدم."
اخم زیبایی کرد و گفت:"دیگه این حرفو نزن. من همیشه دلم می خواست که یه دختر داشته باشم. تو مثل دختر خودمی. حالام به جای این حرفا بهتره زودتر بریم خونه، حتما خیلی خسته ای."
اخیش خدا خیرت بده حرف دلمو زدی به خدا! لبخندی زدم و گفتم:"بله. بریم."
از دیدن خونه حتی بیشتر از ماشین شوکه شدم. خونه ی ویلایی فوق العاده زیبا و بزرگی بود. باورم نمیشد انگار که داشتم خواب می دیدم. ناخودآگاه سوتی زدم و گفتم:"محشره."
عمو خندید و منو به سمت خونه برد. داخل حیاط پر بود از درختا و گل های مختلف که اسم هیچکدومشونم نمی دونستم. یه لحظه توهم زدم که نکنه اینا از مافیای ایتالیایی باشن! با اینکه وضع مالی ما توی ایران خوب بود، تا به حال در عمرم چنین خونه ای ندیده بودم.
استخر زیبایی که کفش رو سرامیک های سفید پوشونده بودن، در گوشه ای از حیاط خودنمایی می کرد. احساس می کردم ملکه ای چیزیم. به عمو وارد خونه شدیم. همه جا مدرن و درعین حال زیبا و شیک بود. چند تابلوی رنگ روغن زیبا روی دیوار های خونه به چشم می خورد.
هنوز همه جای خونه رو درست ندیده بودم که احساس کردم کسی در آغوشم گرفت. نمی تونستم صورتشو ببینم اما موهای بلند و مواج قهوه ای رنگش توی صورتم می خورد و دستای ظریف و مهربانش دور شانه ام حلقه شده بود.
عمو به زن گفت:"بسه دیگه مینو جان. بذار نفس بکشه."
پس اسمش مینو بود. چقدرم که بهش میومد. پوستش سفید و کشیده بود و چشمان درشتی به رنگ دریا داشت. در کل چهره ی زیبایی داشت و خیلی به دل می نشست.
مینو لپمو بوسید و گفت:"سلام خوشگلم. خیلی خوشحالم که دوباره می بینمت. حالا که بزرگتر شدی خوشگلترم شدیا! نمی دونی چقدر دوست داشتم ببینمت."
خندیدم. رفتارش خیلی به دلم نشسته بود. طوری برخورد می کرد انگار که من دختر خودشم. منم بوسیدمش و گفتم:"مرسی خاله. منم خوشحالم که اینجام."
دستمو کشید و درحالیکه منو از پله های مارپیچ خونه به طبقه ی بالا می برد، با ذوق کودکانه ای گفت:"بیا بریم اتاقتو نشونت بدم. رضا می گفت ممکنه تو این اتاقو دوست نداشته باشی ولی من مطمئنم که خوشت میاد!"
و منو به طرف اتاقی که درش سفید رنگ بود برد، درو که باز کرد برای چند لحظه محو زیبایی فضای اتاق شدم. مینو با صدایی که توش ناراحتی موج می زد گفت:"چیشد؟ خوشت نیومد نه؟ خب اگه خیلی بده می تونیم عوضش کنیم."
از لحن حرف زدنش خندم گرفت. درست مثل بچه ها بود. ناخودآگاه بغلش کردم و گفتم:"نه. عوض کردن برای چی؟ اینجا فوق العاده س. خیلی قشنگه."
یه تخت خواب چوبی دو نفره با ملحفه ی صورتی گوشه ی اتاق بود و جلوش یک میز آرایش از همون جنس بود که روش پر از لوازم آرایش و عطر های مختلف بود.در سمت دیگه ی اتاق یه کتابخونه با انواع کتاب ها قرار داشت. فرش کوچک و زیبایی به رنگ صورتی، با گلهای درشت سفید وسط اتاق پهن شده بود که زیبایی اتاقو چند برابر کرده بود.دیوار ها و در کمد صورتی ملایم بودن و روی یکی از دیوار ها یه نقاشی رنگ روغن قشنگ نصب شده بود. نقاشی، ساحل و دریا رو نشون می داد و قایق کوچکی که روی دریای بزرگ و آبی شناور بود. دختری هم در ساحل ایستاده بود، به قایق خیره شده بود و برای کسی دست تکان می داد. واقعا قشنگ بود.
به مینو که حالا بی نهایت خوشحال شده بود، گفتم:"خاله؟ این نقاشیا که توی خونس و این یکی که اینجاس، اینارو کی کشیده؟ خیلی قشنگن."
از قبلم خوشحالتر شد و جواب داد:"واقعا قشنگن؟ یعنی خوشت اومده؟ همشونو خودم کشیدم. از بچگی عاشق نقاشی بودم."
با تعجب گفتم:"باورم نمیشه. خیلی خوشگلن. شما واقعا محشری."
با خوشحالی کف دستاشو به هم کوبید و گفت:"باید یه نقاشیم از تو بکشم. خیلی خوشگلی."
"نه زیاد!"
هولم داد توی اتاق و گفت:"یه کم استراحت کن. فقط زود بیدار شیا. حوصلم سر میره.آه راستی تا یادم نرفته، یه حموم توی این طبقه هست. یه دوش بگیری بهتره! سرحال میشی."
و رفت.
چمدونامو باز کردم ، از توی یکیش کیف حمامم رو برداشتم و از اتاق خارج شدم. طبقه ی دوم تقریبا مثل یه خونه ی جدا به حساب میومد، حتی آشپزخونه هم داشت. حدس زدن جای حمام کار سختی بود چون این طبقه اتاق های زیادی داشت. بالاخره بعد از حدود یک ربع حمام رو پیدا کردم و واردش شدم. وان رو پر از آب گرم و کف کردم و توش دراز کشیدم. احساس آرامش می کردم و تمام خستگیم داشت ذره ذره از وجودم بیرون می رفت. سرمو به دیوار تکیه دادم ، چشمامو بستم تا کمی از سوزش اونا کم بشه که کم کم خوابم برد.
وقتی از خواب بیدار شدم چند دقیقه طول کشید تا کاملا متوجه بشم که کجا ام. با عجله بلند شدم، دوش گرفتم و از حمام بیرون رفتم، همه جا ساکت و تاریک بود. وقتی به ساعت نگاه کردم نزدیک بود شاخ در بیارم. دوازده و نیم شب بود. دلم برای مینو سوخت، حتما خیلی منتظر مونده بوده و حالام که دیگه خوابیده. دلم ضعف رفت. خیلی گشنم بود، اما دلم نمی خواست بقیه رو از خواب بیدار کنم. حوله رو دور خودم محکم کردم و به آشپزخونه ی طبقه ی دوم رفتم تا چیزی برای خوردن پیدا کنم. در یخچالو باز کردم، اه اه یکم پنیرم توی این یخچال پیدا نمیشد برای خوردن. در فریزر رو باز کردم، یه کم بستنی توش بود، برای خودم توی یه کاسه کمی بستنی برای خودم ریختم و مشغول خوردن بودم که صدای قدمهای کسی رو شنیدم و بعد سایه ی کسی ظاهر شد، بلند شدم و داشتم از ترس جیغ می کشیدم که دستی جلوی دهنمو گرفت. دست و پا زدم و سعی کردم دستشو از روی دهنم بردارم که گفت:"آروم باش لطفا. اگه قول بدی ساکت بمونی دستمو بر میدارم. باشه؟"
صدای مرد خیلی برام آشنا بود. سرمو به نشانه ی باشه تکان دادم. دستشو از روی دهنم برداشت و رو به روم ایستاد. با تعجب بهش خیره شدم و در حالیکه صدام هنوزم می لرزید، گفتم:"آرش؟"
سرشو تکان داد و گفت:"آره."
"تو اینجا چیکار میکنی؟"
"اینجا خونمه. نباید بیام خونه؟؟"
دیگه چشمام داشتن از جا در میومدن.
تقریبا فریاد زدم:"خونههههه؟؟؟"
با خونسردی شانه ای بالا انداخت و گفت:"آره خونه. من پسر مینو ام. ولی تو این وقت شب اینجا چیکار می کنی؟"
بعد به کاسه ی بستنی اشاره ای کرد و گفت:"بهت نمیاد انقدر شکمو باشی."
با حرص گفتم:"شکمو نیستم. فقط شام نخورده بودم."
پوزخندی زد و گفت:"یعنی بازم اعتصاب کرده بودی؟ نگو که هنوز نیومده عاشق شدی!"
خوب می دونستم واسه ی چی داره بهم تیکه میندازه، وقتی خبر ازدواج علی رو شنیده بودم تا چند روز لب به غذا نمی زدم.
با نفرت بهش خیره شدم و گفتم:"تو کار دیگه ای نداری؟ مشکلت با من چیه؟!"
دوباره از همون پوزخندای حرص درآرش زد و گفت:"مشکلم با تو؟ خب فکر نمیکنی بهتره اول لباس بپوشی بعد راجع بهش حرف بزنی؟؟ یا می خوای همینجوری....."
تازه فهمیدم با چه وضعی وایستادم و دارم باهاش حرف میزنم. قاشقو روی میز گذاشتم و درحالیکه به سمت اتاقم می دویدم زیرلب گفتم:"میکشمت."
به اندازه ی کافی خوابیده بودم برای همین دیگه تا صبح هر کاری کردم خوابم نبرد، جرئت بیرون رفتن از اتاقم نداشتم. بالاخره صبح شد، داشتم لباس می پوشیدم که مینو وارد اتاق شد.
خندید و درحالیکه منو می بوسید گفت:"دیروز خوب خوابیدیا! حسابی حوصلم سر رفته بود. امروز دیگه نمی ذارم بخوابی! کلی کار داریم. حالام زود حاضر شو بریم پایین! آرش دیشب از مسافرت برگشته. حتما قبلا دیدیش مگه نه؟!"
سعی کردم به زور لبخند بزنم:"آره. به اندازه ی کافی دیدمش."
موهامو با کش بستم و گفتم:"خب من آماده ام. بریم."
دستمو محکم گرفت، منو همراه خودش کشید و گفت:"خیلی خیلی خوشگل شدی. حتما خیلی گشنته بریم!"
واقعانم داشتم از گرسنگی غش می کردم.
به عمو سلام کردم و خواستم کنار مینو بشینم، که عمو صندلی کنار خودش رو برام جلو کشید،درست رو به روی آرش. از نگاه کردن بهش خجالت می کشیدم. یه بار دیگه یاد وضعیت خجالت آمیز دیشبم افتادم و سرخ شدم.
آرش لبخندی زد و با طعنه گفت:"صبح به خیر. دیشب خوب خوابیدی؟؟"
"نه، اصلا نتونستم بخوابم."
پوزخندی زد و گفت:"شاید به خاطر پر خوریه. مگه نه؟"
گفتم:"نه، یه مگس مزاحم توی خونه بود، انقدر ویز ویز کرد که نتونستم بخوابم."
بعد با حرص گفتم:"اما بالاخره می کشمش."
مثل همیشه خونسرد بود، لبخند زیبایی زد و گفت:"موفق باشی."
مینو با تعجب بهمون نگاه می کرد،شونه اش رو بالا انداخت و لبخند محوی زد اما چیزی نگفت.
صبحانه رو که خوردیم، مینو گفت:"رضا کارای دانشگاهتو درست کرده. همه چیز آماده س از چندروز دیگه ام میتونی بری سر کلاسات."
خندیدم و به عمو گفتم:"مرسی عموجون."
عمو بامهربونی لبخندی زد و گفت:"کاری نکردم که."
مینو گفت:"امروز بهتره بری خرید. یه کم لباس و کفش و از این جور چیزا بگیر!"
بعد رو به آرش گفت:"پاشو حاضر شو! تو که امروز بیکاری پس ببرش."
چای پرید توی گلوی آرش و درحالیکه سرفه می کرد و به شدت سرخ شده بود، گفت:"چرا من؟ خوب خودت باهاش برو."
مینو اخم کرد و گفت:"انقدر حرف نزن. فقط کاری که بهت میگمو بکن. حالام زودباش چقدر می خوری."
داشتم می خندیدم که با چشم غره ی آرش خنده روی لبم ماسید. عوضش زبونم رو دراز کردم و یکی از همون پوزخندهای خودش رو بهش تحویل دادم. اما به هرحال خودمم دوست نداشتم با اون غول بیابونی برم خرید. به مینو گفتم:"خاله نمیشه باهام بیای؟ آخه سلیقه ی شما خیلی خوبه."
مینو با لجبازی گفت:"سلیقه ی آرشم به من رفته. حرف نداره. حالام زودباشین برین حاضر شین. دیر میشه ها! برای ناهارم برنگردین خونه. ما میخوایم بریم بیرون. فهمیدین؟"
آرش آهی کشید، بلند شد و گفت:"باشه باشه. من تسلیمم."
بعد رو به من گفت:"واسه چی هنوز نشستی؟ برو حاضر شو دیگه."
چشم غره ای بهش رفتم و فورا حاضر شدم. از مینو و عمو خداحافظی کردیم و به سمت ماشین رفتیم. در ماشینو برام باز نگه داشت تا سوار شم. از این کارش تعجب کردم و ابرومو بالا انداختم. از رفتارش خوشم اومد و لبخند زدم. سوار شد و ماشین رو روشن کرد.
به لبخند روی لبم اشاره ای کرد و گفت:"یعنی از اینکه با من اومدی بیرون انقدر خوشحالی؟"
پامو به کف ماشین کوبیدم و جواب دادم:"نخیر، یاد یه چیزی افتادم همین."
دوباره پوزخند:"باشه باور کردم."
"مسخره."
"لوس"
با حرص به سرعت سنج ماشین نگاه کردم و گفتم:"بلد نیستی تندتر از این رانندگی کنی یا مخصوصا انقدر آروم میری؟؟ که بیشتر بامن باشی؟؟!"
"تو کمپوت اعتماد به نفسی."
و پاشو روی گاز فشار داد.
بعد از چند دقیقه ماشین رو نگه داشت و گفت:"اول کفش میخریم."
چیزی نگفتم و پیاده شدم، کفش ها واقعا زیبا بودن. از بیشترشون خوشم میومد و دوست داشتم همشونو بخرم.
یه کفش صورتی و یه دونه مشکی با کیف های همرنگشون خریدم. آرش، بسته های خرید رو از دستم گرفت و گفت:"من میارم! تو واقعا با این کفشا میتونی راه بری؟"
بسته هارو به دستش دادم و گفتم:"البته. میخوای به توام یاد بدم؟ خیلی آسونه ها."
بالاخره اون پوزخندای مسخرشو کنار گذاشت، یه لبخند واقعی و زیبا زد و گفت:"امیدوارم خرید لباس انقدر طول نکشه."
"نه. خریدن کفش خیلی سختتره."
خرید لباس همونطور که فکرشو می کردم خیلی کمتر طول کشید. انقدر خسته شده بودم که تقریبا همه ی لباسامو آرش انتخاب کرد و واقعا هم سلیقش حرف نداشت.
دیگه واقعا از شدت گشنگی داشتم از پا در میومدم. آرش گفت:"من خیلی گشنمه."
"منم همینطور."
گفت:"چه عجب."
منظورشو فهمیدم. هر دو همزمان لبخند زدیم.
کنار یک رستوران زیبا ایستاد. بیرون از رستوران، در فضای باز صندلی های زیادی چیده شده بودن. درو برام باز کرد و درحالیکه منو به سمت یه میز راهنمایی می کرد، گفت:"پیتزا و پاستاهاش فوق العاده ان."
غذاهای اونجارو خوب نمی شناختم برای همین گفتم:"برام فرقی نداره. خودت برام غذا سفارش بده."
یکی از صندلی هارو برام عقب کشید و خودشم رو به روم نشست. وقتی گارسون اومد، تند تند به ایتالیایی یه چیزایی بلغور

نویسنده نویسنده : تاریخ : 1393/05/22 تاریخ
کد :63836

تمام حقوق اين وب سايت و مطالب آن متعلق به http://novel.parspa.com/ مي باشد

خرید : بک لینک
میزبانی شده توسط : همکاری در فروش پارس پا